Am Arsch vom Rägäbogä

Illustration: Lisa Linder
Am Arsch vom Rägäbogä hets üs zwöi a Bodä zogä.
Am Arsch vom Rägäbogä
hets üs zwöi a Bodä zogä.
Und es wär glogä, würdi sägä,
i heig nid versuecht entgägäzhäbä
aber i bi däm Sog erlägä.
Wüui ä Stimm i mir ha gchörä sägä:
Hey, wiso ni losla?
Und wo mini Bei hei afa nachägä,
hani losglah.
Ha mi nüme mögä häbä, nüme mögä sta.
S eifach la passierä
und mi eifach mau la ga.
Um mi gmeisam mit dir eifach z verlürä
und nie wider füre z cho.
Ize simer hie und
gchörä dr Rägä
und i gchörä di sägä:
Shit, mir hei ke Schirm mitgno.
I gseh dassde friersch und
merkä, ds säch dr Bogä het verschobä.
S rägnet nüm näbä üs sondrn übr üs obä.
Plitsch – Platsch – Rägätropf.
I gchörä Rägätropfä
über dini Marmorbackä loufe,
hopsä.
Warm.
Während mir im Rägä hockä.
Chaut.
I packä di am Arm,
irgendwo här chunnt Lärm.
Haut.
I wott dir sägä: Du chasch di a mir häbä.
Aber i blibä in Gedankä chläbä.
Si si dr Lärm;
Gedankä wo mir Chopfweh gäbä,
wüu si umerase uf dr Outobahn i mim Hirni.
Si brätschä ad Wänd und enand entgägä,
fahrä inänand und i mini Stirn dri.
Plitsch – Platsch – Rägätropf.
I gchörä dr Rägä.
Und ig merkä vouer Schrekä,
i bi blibä steckä.
Di ganzi Sach isch verchert irgendwie.
S isch dr angr Wäg umä.
Mir hockä garnid zämä,
sondern du dert und ig hie.
Mir hockä beidi ungerem Rägäbogä.
Aber nid beidi am glichä Ändi.
Und i ha bis iz vergäbläch a dä Farbä zogä,
und gmeint i zie di und mir hautä Händli.
Aber i bis wo säch häbt a dir.
Ha gmeint mir gö verlorä, zämä z Bodä,
touchä ines Abentür.
Abr i ha mi verlorä irä Illusion, ganz älei,
i däm Biud woni ha gha vo dir,
bezihigswis vo üs zwöi.
S het mi so a Bodä drückt,
und i ha gmeint ds sig dr Troum.
Und i bi so lang blibä hockä,
wüui ha gmeint du gspürsch ds ou.
Und ersch ize chani ds la ga,
wüui i ha gmerkt ds mir ds beidi garnid wei.
Ersch iz chani witrga, stah wider uf dä Bei.
Wüu ig ha realisiert:
viu lieber aus mit dir bini eigentläch alei.
Und dsmä nüt verliert,
wenn ä Troum is Wasser gcheit.